Jak utworzyć ręczny dysk USB instalacyjny za pomocą DISKPART krok po kroku

Jeśli kiedykolwiek miałeś komputer bez napędu DVD, zepsuty napęd optyczny lub po prostu szukasz szybszego i bardziej praktycznego rozwiązania, nauczenie się, jak utworzyć ręczny dysk instalacyjny USB za pomocą DISKPART, jest praktycznie niezbędne (jeśli wolisz kreatory graficzne, wypróbuj oficjalne narzędzie i Rufus ). Za pomocą prostego dysku USB możesz zainstalować system Windows, naprawić system, który się nie uruchamia, lub nosić przy sobie ulubione narzędzia ratunkowe.

Najlepsze jest to, że nie potrzebujesz żadnych zewnętrznych programów ani kreatorów graficznych : wystarczy wiersz poleceń systemu Windows i narzędzie DISKPART. Uważaj jednak, ponieważ kilka błędnie wpisanych poleceń może wymazać niewłaściwy dysk. W tym poradniku krok po kroku i szczegółowo dowiesz się, jak przygotować bootowalny dysk USB za pomocą DISKPART, jakie masz opcje w zależności od tego, czy korzystasz z BIOS-u, czy UEFI, jakie są ryzyka i jakie istnieją alternatywy, jeśli wolisz bardziej wizualne podejście.

Czym jest bootowalny dysk USB i do czego służy?

Rozruchowy dysk USB (nazywany również rozruchowym dyskiem USB lub dyskiem rozruchowym USB ) to dysk flash przygotowany w taki sposób, aby można było uruchomić z niego komputer bezpośrednio, bez konieczności ładowania systemu operacyjnego zainstalowanego na dysku twardym, a nawet w przypadku, gdy nie ma zainstalowanego żadnego systemu.

Ten typ pamięci jest niezwykle przydatny, gdyż stanowi nowoczesny zamiennik starych dysków CD lub DVD , a jego zaletą jest szybkość, możliwość ponownego użycia i kompatybilność z komputerami, które nie posiadają już napędu optycznego.

Najczęstszym zastosowaniem rozruchowego dysku USB jest instalacja lub ponowna instalacja systemu Windows , zarówno gdy chcemy dokonać aktualizacji do nowszej wersji, jak i gdy zamierzamy pozostawić komputer „czystym” od podstaw, bez konieczności korzystania z fizycznego dysku.

Służą one również do ładowania narzędzi do odzyskiwania danych, diagnostyki lub usuwania wirusów , które są bardzo przydatne, gdy system Windows nie uruchamia się normalnie, gdy dysk twardy ma uszkodzone sektory lub gdy system jest tak niestabilny, że uruchamia się wyłącznie ze środowiska zewnętrznego.

Ponadto, można użyć rozruchowego dysku USB do wykonania kompletnych kopii zapasowych dysku bez konieczności uruchamiania systemu Windows . Jest to szczególnie przydatne, gdy system ma uszkodzone pliki rozruchowe, a mimo to chcesz odzyskać dane przed formatowaniem.

Zalety korzystania z rozruchowego dysku USB w porównaniu z płytą CD lub DVD

W praktyce rozruchowy dysk USB spełnia tę samą funkcję co instalacyjna płyta CD lub DVD, ale ma kilka wyraźnych zalet pod względem wygody i kompatybilności.

Z jednej strony, prawie wszystkie nowoczesne komputery, zarówno stacjonarne, jak i laptopy, posiadają porty USB, ale wiele z nich nie posiada już napędu optycznego . Bez napędu CD/DVD dysk rozruchowy jest bezużyteczny, podczas gdy rozruchowy dysk USB nadal działa bez problemu.

Z drugiej strony, proces tworzenia jest prostszy, szybszy i wielokrotnego użytku . Nie musisz nagrywać płyt, martwić się o błędy zapisu ani wyrzucać płyty DVD w przypadku pomyłki. Jeśli coś pójdzie nie tak, po prostu sformatuj dysk USB i zacznij od nowa.

Ponadto dysk USB zazwyczaj oferuje znacznie większą prędkość odczytu i zapisu niż dysk DVD, co przekłada się na szybszą instalację systemu Windows i krótszy czas ładowania narzędzi naprawczych.

Na koniec warto wspomnieć, że przy użyciu tego samego dysku USB możesz zmieniać systemy lub narzędzia tak często, jak chcesz – wystarczy go sformatować i skopiować nowe pliki – podczas gdy w przypadku nagranej płyty DVD nie ma powrotu do poprzedniej wersji.

Czym jest DISKPART i dlaczego jest tak przydatny przy tworzeniu dysków instalacyjnych USB?

DISKPART to narzędzie wiersza poleceń dostępne w systemie Windows od wersji tak starych, jak Windows XP. Służy do zaawansowanego zarządzania dyskami i partycjami bez konieczności korzystania z graficznego interfejsu Zarządzania dyskami.

Za pomocą tego narzędzia można wykonywać takie zadania, jak tworzenie i usuwanie partycji, formatowanie woluminów, zmiana liter dysków, konwersja dysków między MBR i GPT lub oznaczanie partycji jako aktywnych, aby były rozruchowe.

Właśnie dlatego DISKPART idealnie nadaje się do przygotowania dysku USB do stanu bootowalnego . Za pomocą zaledwie kilku poleceń możesz całkowicie wyczyścić dysk, utworzyć partycję główną, aktywować go, sformatować z użyciem odpowiedniego systemu plików i przygotować do skopiowania plików instalacyjnych.

Proces ten jest zgodny z systemami Windows 7, Windows 8/8.1, Windows 10 i Windows 11 i można go uruchomić zarówno z klasycznej konsoli (CMD), jak i programu PowerShell, pod warunkiem, że zostanie otwarty z uprawnieniami administratora.

Należy jednak pamiętać, że DISKPART jest bardzo zaawansowanym, ale też „niebezpiecznym” narzędziem : nie można cofnąć wprowadzonych zmian, a jeśli wybierzesz niewłaściwy dysk, możesz usunąć zawartość całego dysku twardego, wykonując zaledwie kilka poleceń.

Ważne ostrzeżenia przed użyciem DISKPART

Zanim zaczniesz wpisywać polecenia, jakby jutra miało nie być, koniecznie zapamiętaj kilka podstawowych ostrzeżeń, aby uniknąć niepotrzebnych niespodzianek.

Pierwsza rzecz jest oczywista, ale warto o niej pamiętać: cała zawartość dysku USB zostanie usunięta podczas tego procesu . DISKPART wyczyści dysk, usunie partycje i sformatuje go ponownie, dlatego należy wykonać kopię zapasową wszystkich ważnych plików znajdujących się na dysku.

Drugie jest jeszcze ważniejsze: jeśli przypadkowo wybierzesz niewłaściwy dysk i wskażesz inne urządzenie (na przykład zewnętrzny dysk twardy z danymi, a nawet sam dysk wewnętrzny ), jego zawartość również zostanie skasowana. I nie, nie ma przycisku cofania ani kosza.

Należy również wziąć pod uwagę, że pojemność dysku USB musi być wystarczająca do skopiowania plików . W przypadku nowoczesnych instalatorów systemu Windows zaleca się minimum 4 GB, chociaż w przypadku wersji 64-bitowych i narzędzi wymagających dużej ilości zasobów rozsądniej może być użyć 8 GB lub więcej.

Należy również pamiętać, że litera dysku USB może ulec zmianie w trakcie procesu, zwłaszcza po wyczyszczeniu urządzenia i ponownym utworzeniu partycji. Dlatego warto sprawdzić rzeczywistą literę dysku na końcu, przed kopiowaniem.

Wreszcie, DISKPART to narzędzie bez pośrednich potwierdzeń i nieodwracalnych działań . Jeśli nie czujesz się komfortowo korzystając z wiersza poleceń lub nie masz pewności co do konsekwencji każdego polecenia, zalecamy rozważenie bardziej graficznych alternatyw.

Wymagania i materiały potrzebne do stworzenia bootowalnego dysku USB

Aby przygotować dysk USB do ręcznej instalacji za pomocą narzędzia DISKPART, potrzebny jest szereg podstawowych elementów, które prawdopodobnie już masz pod ręką, jeśli często bawisz się komputerami.

Po pierwsze, potrzebujesz dysku USB o odpowiedniej pojemności . W przypadku 32-bitowego systemu Windows zazwyczaj wystarcza 4 GB, natomiast w przypadku wersji 64-bitowych lub bardziej wymagających systemów rozsądniej jest wybrać 8 GB lub więcej.

Po drugie, potrzebujesz nośnika instalacyjnego lub obrazu ISO systemu operacyjnego lub narzędzia . Może to być fizyczny dysk DVD z systemem Windows, obraz ISO systemu Windows 7, 8, 8.1, 10 lub 11, a nawet obraz ISO narzędzi ratunkowych, takich jak Hiren's BootCD.

Jeśli pracujesz z plikiem ISO i używasz systemu Windows 8, 8.1, 10 lub 11, możesz zamontować go bezpośrednio za pomocą Eksploratora plików, klikając plik prawym przyciskiem myszy i wybierając opcję „Zamontuj”. W systemach Windows XP, Vista lub 7 potrzebny będzie program innej firmy, taki jak Daemon Tools Lite lub podobna aplikacja.

Oczywiście, aby móc otworzyć podwyższoną konsolę (CMD lub PowerShell) i uruchomić DISKPART bez ograniczeń, potrzebny jest komputer z systemem Windows i uprawnieniami administratora .

Dostęp do DISKPART z systemu Windows

Aby użyć narzędzia DISKPART, należy najpierw otworzyć wiersz poleceń z uprawnieniami administratora . W zależności od wersji systemu Windows masz kilka możliwości wykonania tej czynności.

W systemach Windows 10 i Windows 11 możesz przejść do menu Start, wpisać „cmd” w polu wyszukiwania i zamiast po prostu nacisnąć Enter, możesz użyć kombinacji klawiszy Ctrl + Shift + Enter, aby uruchomić program jako administrator.

Inną opcją jest znalezienie „Wiersza polecenia” w menu Start, w Akcesoriach lub Narzędziach systemu Windows , kliknięcie prawym przyciskiem myszy i wybranie opcji „Uruchom jako administrator”. Jeśli pojawi się ostrzeżenie Kontroli konta użytkownika, zaakceptuj je.

Jeśli wolisz PowerShella, możesz zrobić coś podobnego: wyszukaj „PowerShell” w menu Start i uruchom program jako administrator . Po uruchomieniu polecenia DISKPART działają tak samo jak w CMD.

Po otwarciu konsoli z uprawnieniami administratora wystarczy wpisać „diskpart” i nacisnąć Enter. Okno nieznacznie się zmieni i pojawi się monit DISKPART> , co oznacza, że ​​narzędzie jest już w trybie online.

Kroki czyszczenia i przygotowania dysku USB za pomocą narzędzia DISKPART

Po uruchomieniu programu DISKPART pierwszym krokiem jest prawidłowa identyfikacja dysku USB, wyczyszczenie jego zawartości i utworzenie głównej partycji rozruchowej . To właśnie tutaj należy zachować szczególną ostrożność.

Zacznij od wpisania polecenia list disk i naciśnij Enter. DISKPART wyświetli listę wszystkich dysków wykrytych na komputerze, każdy z numerem (Dysk 0, Dysk 1 itd.) oraz danymi, takimi jak rozmiar i status.

Musisz zlokalizować, który z tych dysków jest Twoim dyskiem USB, porównując kolumnę rozmiaru z pojemnością dysku . Jeśli nie masz pewności, możesz spróbować wpisać ` select disk X`, a następnie ` detail disk`, aby wyświetlić więcej informacji o wybranym dysku, aż do uzyskania całkowitej pewności.

Po zidentyfikowaniu dysku USB wybierz odpowiedni dysk za pomocą polecenia `select disk N` , zastępując N właściwym numerem. Program DISKPART wskaże, że dysk jest już wybrany, a wszelkie działania będą dotyczyły tylko tego dysku.

Następnym krokiem jest wyczyszczenie całej zawartości i struktury partycji dysku USB. Dokonuje się tego za pomocą polecenia `clean` , które czyści tablicę partycji i pozostawia urządzenie w stanie „dziewiczym”. Po zakończeniu operacji system wyświetli komunikat potwierdzający pomyślne wyczyszczenie dysku.

Po oczyszczeniu dysku nadszedł czas na utworzenie nowej partycji podstawowej, która zajmie całe miejsce. Wpisz „ create partition primary” i naciśnij Enter. DISKPART potwierdzi pomyślne utworzenie partycji.

Następnie wybierz nowo utworzoną partycję poleceniem `select partition 1` . Od tego momentu wszystkie polecenia wpływające na partycję (na przykład formatowanie) będą do niej stosowane.

Aby pamięć była bootowalna w systemach BIOS lub Legacy, należy oznaczyć partycję jako aktywną . Można to zrobić za pomocą polecenia `active` , po którym pojawi się komunikat informujący o oznaczeniu bieżącej partycji jako aktywnej.

W zależności od tego, czy chcesz zachować zgodność z UEFI, czy klasycznym BIOS-em, musisz sformatować wolumin w systemie NTFS lub FAT32 . W wielu przypadkach instalatory systemu Windows w BIOS-ie/Legacy używają NTFS z poleceniem ` format fs=ntfs quick` do szybkiego formatowania.

Jeśli chcesz utworzyć bootowalny dysk USB kompatybilny z UEFI , zaleca się sformatowanie go w systemie plików FAT32 za pomocą polecenia `format fs=fat32 quick` . Ten format jest często wymagany, aby wiele oprogramowania układowego UEFI rozpoznało dysk USB jako prawidłowe urządzenie bootowalne.

Po zakończeniu formatowania (zobaczysz procentowy postęp i komunikat informujący o pomyślnym sformatowaniu woluminu), możesz przypisać literę dysku za pomocą polecenia `assign` , które zazwyczaj wykonuje tę czynność automatycznie, lub możesz wpisać `assign letter=N`, jeśli chcesz określić konkretną literę.

Aby sprawdzić przypisaną literę dysku, możesz uruchomić polecenie `detail disk` i sprawdzić kolumnę „LTR” lub wyświetlić urządzenie w Eksploratorze plików systemu Windows. Na koniec zamknij narzędzie, wpisując `exit` , aby opuścić środowisko DISKPART.

Skopiuj pliki instalacyjne lub systemowe na przygotowany dysk USB

Gdy już masz dysk USB z aktywną i sformatowaną partycją główną , następnym krokiem jest skopiowanie plików, które pozwolą Ci na rozruch i instalację lub uruchomienie wszystkiego, czego potrzebujesz.

Jeśli pracujesz z obrazem ISO systemu Windows zamontowanym jako wirtualny napęd DVD , możesz to zrobić bardzo łatwo z poziomu Eksploratora plików: przejdź do napędu, na którym zamontowany jest obraz ISO, zaznacz wszystkie pliki i foldery, a następnie skopiuj je bezpośrednio na literę dysku USB.

Na komputerach z fizycznym napędem DVD procedura jest taka sama: włóż płytę instalacyjną DVD systemu Windows , otwórz ją w Eksploratorze Windows, zaznacz całą jej zawartość i wklej ją do głównego katalogu napędu USB.

Jeśli wolisz to zrobić z wiersza poleceń, aby mieć lepszą kontrolę, możesz użyć polecenia `xcopy` . Na przykład, jeśli Twój napęd DVD lub wirtualny to dysk V:, a dysk USB to dysk L:, możesz uruchomić:

xcopy V:\*.* /s /e /f L:\

Modyfikatory określają, że podfoldery, w tym puste (/s /e) , powinny zostać skopiowane, a nazwy plików powinny być wyświetlane podczas kopiowania (/f). Ten proces może potrwać kilka minut, w zależności od szybkości USB i ilości danych.

W niektórych, mniej typowych przypadkach, w przypadku niektórych scenariuszy instalacji z płyty DVD i starszych systemów, konieczne może być utworzenie lub aktualizacja sektora rozruchowego USB za pomocą narzędzia bootsect . Aby to zrobić, zazwyczaj należy uzyskać dostęp do folderu rozruchowego na nośniku instalacyjnym i uruchomić polecenie, takie jak bootsect /nt60 g:, zastępując g: rzeczywistą literą dysku USB.

Niezależnie od wybranej metody kopiowania (ręcznej lub z wiersza poleceń), celem jest skopiowanie całej zawartości instalatora lub narzędzia ratunkowego do katalogu głównego dysku USB. Od tego momentu dysk USB jest bootowalny i gotowy do użycia.

Konfiguracja BIOS-u lub UEFI do rozruchu z USB

Aby w pełni wykorzystać potencjał rozruchowego dysku USB, należy skonfigurować komputer tak, aby uruchamiał się z niego, a nie jak zwykle z dysku twardego.

Na wielu komputerach podczas uruchamiania można nacisnąć klawisze takie jak F12, F8, Esc lub podobne, aby otworzyć menu startowe. Następnie wystarczy wybrać dysk USB jako pierwsze urządzenie startowe.

Jeśli Twoja płyta główna nie posiada takiego menu lub chcesz, aby zmiana była trwała, musisz wejść do ustawień BIOS-u lub UEFI , naciskając klawisze takie jak Delete, F2, F10 itd. zaraz po włączeniu komputera (system zwykle sam pokazuje, którego klawisza użyć w ciągu pierwszych kilku sekund).

Po wejściu do środka poszukaj sekcji „Boot”, „Boot Order” lub „Boot Priority” i umieść opcję urządzeń wymiennych, USB lub konkretną nazwę swojego dysku flash nad wewnętrznym dyskiem twardym, zapisując zmiany przed wyjściem.

W systemach z oprogramowaniem układowym UEFI może być konieczne włączenie trybu rozruchu UEFI, obsługi rozruchu USB lub tymczasowe wyłączenie funkcji Secure Boot, jeśli dysk USB nie jest prawidłowo podpisany. Zależy to od producenta, dlatego najlepiej zapoznać się z dokumentacją płyty głównej lub komputera.

Gdy już skonfigurujesz kolejność rozruchu i wszystko jest ustawione prawidłowo, ponowne uruchomienie komputera powinno spowodować uruchomienie go bezpośrednio z dysku USB i wyświetlenie kreatora instalacji systemu Windows lub menu skopiowanego narzędzia ratunkowego.

Utwórz rozruchowy dysk USB, używając programu PowerShell jako alternatywy

Chociaż klasycznym podejściem jest użycie wiersza poleceń w DISKPART, można również zautomatyzować część procesu za pomocą programu PowerShell . PowerShell oferuje nowocześniejsze polecenia cmdlet i skrypty wielokrotnego użytku.

Ogólne podejście jest takie samo: zidentyfikuj urządzenie, wyczyść jego zawartość, utwórz partycję podstawową, sformatuj ją i oznacz jako bootowalną . Różnica polega na tym, że dzięki PowerShellowi możesz pisać skrypty, które redukują ryzyko błędu ludzkiego poprzez wielokrotne powtarzanie tych samych kroków.

Ta alternatywa będzie szczególnie interesująca, jeśli często pracujesz w środowiskach administracyjnych, w których musisz przygotować wiele dysków USB dla różnych komputerów i chcesz zaoszczędzić czas poprzez automatyzację tego procesu.

Ostatecznie jest to po prostu druga strona tego samego medalu: polecenia umożliwiające zarządzanie dyskami bez konieczności korzystania z graficznych narzędzi lub kreatorów , wykorzystujące jednak możliwości skryptowe programu PowerShell.

Tworzenie rozruchowego dysku USB UEFI za pomocą narzędzia DISKPART w systemach Windows 10 i 11

W przypadku nowoczesnych systemów, takich jak Windows 10 i Windows 11, komputery często korzystają z oprogramowania układowego UEFI zamiast tradycyjnego BIOS-u . Ma to niewielki wpływ na sposób przygotowania rozruchowego dysku USB.

Klucz leży w systemie plików: wiele oprogramowań sprzętowych UEFI wymaga, aby partycja rozruchowa była sformatowana w formacie FAT32, aby móc poprawnie odczytać pliki początkowe, co sprawia, że ​​polecenie formatowania jest inne.

W praktyce procedura z programem DISKPART jest bardzo podobna do opisanej powyżej: podłącz dysk USB, otwórz CMD lub PowerShell jako administrator, uruchom DISKPART i użyj poleceń list disk, select disk X i clean, aby pozostawić dysk USB pusty.

Następnie utwórz partycję podstawową poleceniem `create partition primary` , wybierz ją poleceniem `select partition 1` i, jeśli chcesz, przypisz jej konkretną literę dysku poleceniem `assign letter=N` . Następnie, zamiast formatować w systemie NTFS, użyj polecenia `format fs=fat32 quick`, aby wykonać szybkie formatowanie w systemie plików FAT32.

Po utworzeniu woluminu FAT32 i przypisaniu mu litery dysku, wystarczy skopiować obraz niestandardowy lub pliki instalacyjne do katalogu głównego dysku USB. Jeśli pracujesz z obrazem ISO systemu Windows 10 lub 11, po prostu zamontuj go i przeciągnij jego zawartość na dysk.

Należy pamiętać, że jeśli dysk USB jest widoczny w Eksploratorze plików jako dysk wymienny , można utworzyć tylko jedną partycję główną. Jeśli z jakiegoś powodu zostanie on wykryty jako dysk stały (częściej spotykany w przypadku niektórych zaawansowanych dysków USB), można utworzyć wiele partycji do różnych celów.

Dzięki tej metodzie otrzymasz rozruchowy dysk USB przygotowany dla systemów UEFI , idealny do czystej instalacji systemu Windows 10/11, odzyskiwania systemu lub testowania na wielu komputerach bez konieczności używania płyty DVD.

Korzystanie z narzędzi graficznych jako alternatywy dla DISKPART

Chociaż DISKPART jest bardzo wydajny, nie każdy czuje się komfortowo, pracując wyłącznie z poleceniami w czarnym oknie . W takich przypadkach dostępne są narzędzia innych firm z graficznym interfejsem, które znacznie upraszczają to zadanie.

Bardzo popularną opcją jest korzystanie z programów, które potrafią tworzyć bootowalne dyski USB bazujące na systemie Windows PE , a także zawierają własne narzędzia do zarządzania partycjami, klonowania dysków i naprawy systemu rozruchowego.

Przykładem tego typu oprogramowania są zaawansowane pakiety do partycjonowania, które zawierają kreator o nazwie „Utwórz nośnik startowy ”. Kreator ten zazwyczaj pozwala wybrać dysk USB jako miejsce docelowe, automatycznie wygenerować środowisko WinPE i skopiować niezbędne komponenty bez konieczności wpisywania poleceń.

Proces ten jest zazwyczaj bardzo prosty: instalujesz program na działającym komputerze, wybierasz opcję utworzenia nośnika startowego, wybierasz dysk USB, na którym program zostanie zapisany, i czekasz, aż środowisko zostanie utworzone.

Zaletą tych rozwiązań jest to, że znacznie redukują ryzyko popełnienia błędów, np. wybrania niewłaściwego dysku w programie DISKPART, a ponadto przygotowują obraz ISO lub środowisko WinPE, które zostanie użyte do rozruchu.

Tego typu nośnik rozruchowy nie służy tylko do instalowania i naprawiania systemu Windows, ale umożliwia również zarządzanie dyskami twardymi w wielu różnych komputerach, bez konieczności instalowania całego oprogramowania na każdym z nich.

Typowe scenariusze, w których niezbędny jest rozruchowy dysk USB

Oprócz „prostej” czynności instalacji systemu Windows, dysk USB przygotowany za pomocą narzędzia DISKPART może okazać się pomocny w wielu codziennych sytuacjach na komputerach stacjonarnych i laptopach.

Jednym z najczęstszych przypadków jest uszkodzenie procesu rozruchu systemu Windows w wyniku awarii zasilania, awarii aktualizacji lub infekcji złośliwym oprogramowaniem . W takich sytuacjach system zatrzymuje się w pętli naprawczej lub w ogóle się nie uruchamia.

Przy użyciu rozruchowego dysku USB zawierającego instalator systemu Windows lub środowiska WinPE z narzędziami do odzyskiwania danych możesz naprawić sektor rozruchowy, odbudować główny rekord rozruchowy (MBR) lub odzyskać pliki bez konieczności uruchamiania bieżącego systemu.

Innym bardzo powszechnym przypadkiem jest sytuacja, gdy nowe komputery nie mają fabrycznie zainstalowanego systemu operacyjnego , zwłaszcza w zastosowaniach profesjonalnych lub edukacyjnych. W takich przypadkach kupuje się „czyste” maszyny, aby zainstalować na nich odpowiednią wersję systemu Windows.

W dziedzinie wsparcia technicznego, zarówno domowego, jak i zawodowego, dysk USB tego typu jest niemal „scyzorykiem szwajcarskim”: pozwala diagnozować uszkodzone dyski, sprawdzać obecność uszkodzonych sektorów, klonować dyski, zmieniać rozmiar partycji lub wykonywać kopie zapasowe bez konieczności uruchamiania systemu stacjonarnego.

Nawet jeśli jesteś zaawansowanym lub technicznym użytkownikiem, pomocne może okazać się przygotowanie kilku dysków USB do różnych celów: jednego z instalatorami różnych wersji systemu Windows , drugiego z narzędziami ratunkowymi, takimi jak Hiren's BootCD , a trzeciego z narzędziami do partycjonowania i klonowania. Wszystkie te dyski można przygotować ręcznie za pomocą programu DISKPART i kopii plików.

Dzięki temu, co już wiesz, możesz wyjść poza typowe kroki „dalej, dalej, zakończ” i opanować ręczną procedurę tworzenia dysku instalacyjnego USB za pomocą narzędzia DISKPART , dostosowując proces do swoich potrzeb, rozumiejąc, co robi każde polecenie, i wiedząc, jak zareagować bez konieczności korzystania z programów innych firm, gdy system nie uruchamia się lub gdy musisz zainstalować system Windows od podstaw, zachowując przy tym jak największą elastyczność.