Wszystkie gry Final Fantasy posortowane według fabuły i postaci

Saga Final Fantasy Od końca lat 80. XX wieku stanowi jeden z absolutnych filarów japońskich gier RPG. W ciągu ponad trzech dekad rozwinęła się z niepozornego kartridża na NES-a w rozległy wszechświat, z ponumerowanymi częściami, prequelami, sequelami, remake'ami, spin-offami, grami MMO, dziwacznymi eksperymentami, a nawet grami muzycznymi. I oczywiście, przy tak dużej różnorodności, nieuchronnie pojawia się pytanie: Które gry Final Fantasy są najlepsze i najgorsze, jeśli weźmiemy pod uwagę wyłącznie fabułę i postacie?

W tym artykule zrobimy właśnie to: dokonamy przeglądu główne części, sequele, prequele i najważniejsze spin-offy i uszeregować je od najgorszego do najlepszego pod względem fabuły, uniwersum i rozwoju postaci. To nie jest lista „najlepszej rozgrywki” ani „najbardziej rewolucyjnych”, ale raczej tego, jak bardzo ich scenariusze, główni bohaterowie, złoczyńcy i postacie drugoplanowe do nas przemawiają. Zobaczysz wszystko, od mocno krytykowanych tytułów, które wciąż zawierają ciekawe pomysły, po prawdziwe arcydzieła, których wpływ na narrację wciąż definiuje medium.

Gry Final Fantasy ze słabszą fabułą

W tak rozległym wszechświecie zrozumiałe jest, że niektóre gry zawodzą pod względem fabuły. Wiele z tych gier narodziło się jako... grywalne eksperymenty lub produkty pochodne którzy starają się eksploatować świat sagi, nie skupiając się na scenariuszu.

Tak jest w przypadku propozycji takich jak Final Fantasy: Mystic QuestPierwotnie pomyślana jako „gra RPG dla początkujących”, oferuje prostą walkę z perspektywy pierwszej osoby, brak losowych spotkań i mapę opartą na węzłach, co przypomina Dragon Quest i późniejszą grę Final Fantasy X. Problem w tym, że Fabuła jest płaska, banalna i brakuje w niej zapadających w pamięć postaci., więc dziś wydaje się, że to po prostu kolejna przeciętna gra JRPG.

Coś podobnego dzieje się z Potwór z Głębin: Final Fantasy XVCiekawostka dla PlayStation VR, która dobrze sprawdza się jako mała gra wędkarska z efektownymi bossami końcowymi, ale jeśli chodzi o fabułę, Wnosi bardzo niewiele do wszechświata EosOwszem, jest to ciekawa rozrywka, ale widać wyraźnie, że to raczej przeżycie niż kompletna gra.

Ta grupa również pasuje Final Fantasy Explorers Na Nintendo 3DS, stonowana wersja „Monster Hunter” ze skórką Final Fantasy. Koncentruje się na kooperacyjnych polowaniach, zbieractwie i farmie sprzętu, z dodatkowym bonusem w postaci możliwości werbowania kultowych potworów jako sojuszników. Jednak jej Fabuła ma charakter czysto funkcjonalny, a o bohaterach można całkowicie zapomnieć.Tutaj liczy się pętla misji, a nie fabuła.

Produkty uboczne i pochodne, które rozszerzają wszechświat… z wzlotami i upadkami

Oprócz głównej sagi, Square Enix wydało mnogość produktów równoległych które rozszerzają konkretne światy, zwłaszcza ten z Final Fantasy VII. Niektóre to drobne eksperymenty, inne – kluczowe elementy fabuły.

Na najsłabszym końcu są Lament Cerberusa: Final Fantasy VII y Przed kryzysem: Final Fantasy VIIPierwsza część próbuje być strzelanką/hack & slash z Vincentem Valentine'em w roli głównej, ale przez toporne sterowanie i kiepskie decyzje projektowe, kończy się nudną grą. Dodaje szczegóły dotyczące organizacji Deepground i przeszłości Vincenta.Ale robi to bez większej subtelności. Before Crisis to z kolei mobilna gra RPG skupiona na Turkach, która nigdy nie została wydana poza Japonią; jej największą zaletą jest wypełnianie luk w chronologii FFVII, ale fabuła jest powolna i brakuje w niej zapadających w pamięć momentów.

Zamiast tego, Crisis Core: Final Fantasy VII – Reunion Zdecydowanie góruje nad resztą. Ten prequel, skupiający się na Zacku Fair, przedstawia na nowo cały początek historii FFVII i rozwija ją. jedna z najbardziej lubianych postaci w seriiJego historia, od idealistycznego ŻOŁNIERZA do ostatecznego losu, opowiedziana jest z emocjonalną głębią, rzadko spotykaną w spin-offach. Pomimo nieco powtarzalnej struktury misji, scenariusz błyszczy, zgłębiając relacje Zacka z Aerith, Cloudem i samą Shinrą.

Innym instrumentem pochodnym, który często jest niedowartościowany jest Final Fantasy Type-0 HDGra pierwotnie wydana na PSP zabiera nas w krwawą wojnę między narodami, której nastrój jest bardziej mroczny niż zwykle. „Klasa Zero” to tragiczna obsadaGra nie stroni od pokazywania konsekwencji wojny dla młodych żołnierzy. Co prawda, lokacje są surowe i powtarzalne, ale pod względem fabuły i wojennego klimatu Type-0 stawia śmiały krok naprzód dla serii.

W zupełnie innej tonacji jest Świat Final Fantasy Maximaktóry jest niemal parodystycznym listem miłosnym do całej sagi. Utrzymany jest w lekkim, niemal baśniowym tonie, z łapaniem potworów i ciągłymi epizodami klasycznych bohaterów i złoczyńców. Jego wartość tkwi nie tyle w głębokiej fabule, co w tym, jak W humorystyczny i pełen czułości sposób reinterpretuje ikony z całej serii.co zaowocowało bardzo przyjemnym świętem dla weteranów.

Pierwsze części: grywalne fundamenty i proste historie

Wczesne gry Final Fantasy wyróżniały się bardziej systemami i koncepcjami projektowymi niż rozbudowaną fabułą. Mimo to wiele z nich miało już ugruntowaną pozycję. kluczowe elementy tożsamości franczyzy.

Final Fantasy I To zalążek wszystkiego. Grupa czterech anonimowych Wojowników Światła, kryształy, klasyczne lochy i paradoks czasowy z finałowym bossem jako zaskakującym zwrotem akcji. Postacie prawie nie mówią, a scenariusz jest bardzo prosty, ale podstawowa epicka struktura wciąż działa, zwłaszcza we współczesnych wersjach, takich jak… Remaster pikseli, które wprowadzają poprawę tempa i jakości życia.

Final Fantasy II Zrobił krok naprzód w historii, stawiając opór uciskającemu imperium, główne zgony w głównej obsadzie i nieco bardziej dramatyczny ton. Jednak słynny system progresji – podnoszenie statystyk w oparciu o działania, w tym możliwość „farmienia” poprzez atakowanie własnych sojuszników – wydawał się tak zepsuty i dziwny, że przyćmił część rozwoju fabuły, a nawet remastery nie do końca to wrażenie poprawiły.

z Final Fantasy III Prawdziwy impuls dla systemu pracy nadszedł: grupa wybranych młodych ludzi, którzy otrzymują wymienne klasy i mechaniki, które później zostaną dopracowane w FFV. Fabuła pozostaje dość archetypowa, ale Otwiera to drzwi do personalizacji rozgrywki, która może wpłynąć na ton sagi., bardziej skupiony na podróży niż na postaciach z imionami własnymi.

Skok w stronę potężnych historii: z FFIV do FFVI

Prawdziwa dojrzałość narracyjna serii zaczyna się od Final Fantasy IVMówimy tu już o złożonym bohaterze, Cecilu, który zaczyna jako mroczny rycerz na służbie podejrzanego królestwa i wyrusza na bardzo dobrze przepracowana podróż odkupieniaFabuła rozwija się wraz ze zdradami, poświęceniami i zwrotami akcji, jednocześnie zagłębiając się w postacie takie jak Kain, Rydia, Rosa i Edge. Była to również pierwsza gra wykorzystująca system Active Time Battle (ATB), który dodał napięcia walce.

FFIV zyskało na popularności dzięki bezpośredniej kontynuacji, Final Fantasy IV: The After YearsW tej kontynuacji, w której główną rolę gra syn Cecila i Rosy, rozwiązuje się luźne wątki i pokazuje przyszłość tego świata, choć jego Stosunkowo krótki czas trwania i kilka grywalnych decyzji, podobnie jak fazy księżyca, które zmieniają zdolności, sprawiają, że wygląda to bardziej jak uzupełnienie niż samodzielne dzieło.

En Final Fantasy V Fabuła schodzi na dalszy plan w obliczu systemu pracy, który tutaj osiąga wręcz obsesyjny poziom złożoności. Fabuła jest wciągająca, z komediowymi momentami i uderzającym złoczyńcą, Gilgameszem, ale bohaterom brakuje dramatyzmu FFIV. W zamian gracz może… eksperymentuj z dziesiątkami kombinacji zawodów i umiejętności, co wielu fanów uważa za jeden z grywalnych szczytów sagi.

Final Fantasy VI To tytuł, który wielu stawia na szczycie nie tylko serii, ale i dwuwymiarowych jRPG-ów. Tutaj mamy jedna z największych i najlepiej rozwiniętych obsad w historii gatunkuz postaciami takimi jak Terra, Locke, Celes, Sabin i Edgar, z których każda ma swoją własną przeszłość, traumy i ewolucję, które nawet stanowią inspirację dla aplikacje do tworzenia postaciPostać Kefki, złoczyńcy, któremu udaje się zniszczyć świat i ustanowić siebie „bogiem”, na nowo definiuje możliwości antagonisty w grze wideo. Gra śmiało dzieli swoją narrację na dwie części – świat równowagi i świat w ruinie – i wykorzystuje ten podział, aby zgłębić temat straty, poczucia winy i odbudowy.

Wersja Remaster pikseli Uaktualnia swoją prezentację wizualną i dźwiękową, nie dotykając jej serca: Wielowarstwowa fabuła łącząca humor, tragedię i epicką opowieść lepiej niż jakakolwiek inna gra RPG w stylu japońskimNic dziwnego, że w wielu rankingach plasuje się na równi z FFIX, a nawet wyżej.

Era PlayStation: od fenomenu FFVII do uroku FFIX

Pojawienie się gry na PlayStation oznaczało ostateczny skok Final Fantasy do głównego nurtu zachodniej publiczności. Od tego momentu historie i postacie w każdej odsłonie stały się ikony kulturowe wykraczające poza gry wideo i służyć jako punkt odniesienia dla każdego, kto tego chce stwórz postać AI.

Final Fantasy VII To była prawdziwa rewolucja: największy przebój swoich czasów, z wielokątną grafiką 3D, oszałamiającymi przerywnikami filmowymi i rozległym światem. Co ważniejsze, historia o walce Clouda, Tify, Aerith, Barreta i spółki z korporacją Shinra i charyzmatycznym Sephirothem głęboko poruszyła czytelnika. Połączenie ekologia, trauma psychologiczna, tożsamość i poświęcenie Dzięki temu gra stała się legendą. Dziś może wydawać się przestarzała, ale jej ścieżka dźwiękowa, kluczowe sceny i system Materii pozostają punktem odniesienia.

Ta historia została rozszerzona o wiele części, w tym: Final Fantasy VII Intergrade Remake y Final Fantasy VII OdrodzenieRemake przedstawia Midgar z dużo większym rozmachem, rozwijając zarówno historie postaci, jak i ich relacje, a nawet bawiąc się samą ideą „remake'u” w narracji. System walki łączy akcję w czasie rzeczywistym z taktycznymi pauzami, umożliwiając... bardzo dynamiczne potraktowanie grupy w walceFabuła „Rebirth”, której akcja rozgrywa się poza Midgarem, podnosi skalę, oferuje większą swobodę eksploracji i pozwala jeszcze głębiej poznać postacie takie jak Sephiroth. Dzięki temu fabuła ta stała się dla wielu jedną z najlepszych w całej współczesnej serii.

Final Fantasy VIII Żył w cieniu swojego poprzednika, ale z El Tiempo Zdobyła sobie miejsce wśród fanów. Jej historia o czarownicach, podróżach w czasie i akademiach wojskowych koncentruje się wokół Squalla, introspektywnego bohatera, którego emocjonalna ewolucja z Rinoą staje się sercem gry. To prawda, że System „skrzyżowań” i kradzież magii mogą zaburzyć równowagęAle pozwala też na bardzo potężne konfiguracje. Pod względem fabularnym gra z pamięcią, przeznaczeniem i odpowiedzialnością w sposób bardziej złożony niż FFVII, ale równie wciągający.

Wreszcie, Final Fantasy IX Dla wielu to idealna równowaga między klasyką a nowoczesnością. Powraca do fantastycznej średniowiecznej estetyki, ożywia archetypy takie jak czarny mag i złodziej, łącząc je z bardziej współczesną wrażliwością. Zidane, Garnet, Steiner, Vivi i spółka tworzą jedną z najbardziej ujmujących grup w sadze, a ich konflikty – tożsamość Vivi, brzemię losu Garnet, witalistyczna filozofia Zidane’a – budują wciągającą narrację. o sensie życia, śmierci i pamięci Trzyma w napięciu od początku do końca. „Rozmachowy” styl wizualny i radosna tonacja skrywają jedną z najgłębszych historii w serii.

Przejście do akcji i kontrowersyjne sequele

Wraz z pojawieniem się PlayStation 2 i późniejszych konsol, Square Enix zaczęło więcej eksperymentować z tonem, strukturą i samym systemem walki, co doprowadziło do bardzo lubiane wydania i inne, które były przedmiotem gorących dyskusji pod względem historii i postaci.

Final Fantasy X To najwyraźniejszy przykład sukcesu. Jej linearna narracja koncentruje się na relacji Tidusa i Yuny, pielgrzymce w celu pokonania Sina oraz krytyce opresyjnych struktur religijnych. System sfer pozwala graczom wcielić się w rolę każdego członka drużyny, a historia rozwija się wraz z potężnymi scenami – w tym słynnym To Zanarkand – i emocjonującym punktem kulminacyjnym, który wzruszył do łez połowę świata. Pomimo krytyki za linearność i kilka irytujących minigier, takich jak unikanie 200 piorunów, aby zdobyć broń Lulu, gra jest nadal uważana za… jedna z najbardziej wszechstronnych gier RPG tej generacji.

jego kontynuacja, Ostateczna Fantasy X 2Postawiono na znacznie lżejszy ton i trio kobiecych bohaterek (Yuna, Rikku i Paine) otulone estetyką J-popu. Pod względem fabuły gra jest krytykowana za powierzchowność i osłabienie wpływu zakończenia X, ale pod względem rozgrywki wprowadza jeden z… Najlepszy system pracy i walki w całej sadzeGra oferuje również Dresspheres, a także mnóstwo minigier i zawartości pobocznej. Zremasterowana wersja HD pozwala na nowo odkryć tę dwoistość między wątpliwą fabułą a genialną mechaniką.

Final Fantasy XII Punkt ciężkości się zmienił: przenieśliśmy się do Ivalice, świata politycznych intryg z nutą opery kosmicznej, z grupą postaci, które w wielu przypadkach pełnią raczej rolę narzędzi fabularnych niż tradycyjnych bohaterów. Balthier, Ashe i Basch tworzą fabułę przypominającą „Gwiezdne Wojny” w swoim przedstawieniu imperiów, sojuszy i oporu. Vaan, krytykowany jako jedna z najsłabszych postaci w sadze, funkcjonuje niemal jak obserwator. Jego system gambitów pozwala skonfiguruj taktyczne zachowanie sojusznikównadając walce niemal charakter MMO. Edycja Zodiac Age udoskonala tempo, wprowadza zawody i przyspiesza eksplorację, wzbogacając podróż bez zmiany tła politycznego.

z Final Fantasy XIII Doprowadziło to do jednego z najsilniejszych podziałów w społeczności. Z jednej strony chwalony jest oparty na paradygmatach system walki, będący dalekim następcą ATB, który po odblokowaniu staje się dynamiczny i strategiczny. Z drugiej strony, nadmierna liniowość i nieempatyczna obsadaLightning, Snow, Hope i spółka, wraz z postaciami, które wiele osób uważa za archetypowe lub wymyślone, poruszają się po fascynującym świecie Cocoon i Gran Pulse, jednak sposób opowiadania historii i brak klasycznych elementów, takich jak miasta czy minigry, obniżają ogólną ocenę.

Jego kontynuacje, Final Fantasy XIII-2 y Powraca LightningPróbują skorygować kurs. Pierwszy wprowadza podróże w czasie, większą swobodę eksploracji i chwytanie sprzymierzonych potworów, poświęcając spójność narracji na rzecz różnorodności. Wielu uważa to za najbardziej wszechstronna część trylogii pod względem rozgrywkiChoć fabuła Lightning Returns jest zawiła, koncentruje się na odliczaniu do końca świata, z misjami wpływającymi na upływ czasu i systemem wymiennych kostiumów (ról) dla pojedynczego bohatera. Założenie gry, silnie inspirowane Majora's Mask, budzi kontrowersje: gra oferuje jedno z najbardziej pasujących zakończeń w serii, ale jej struktura jest trudna do zrozumienia dla graczy poszukujących klasycznego jRPG.

Gry MMO i eksplozja wszechświata online

Nie można mówić o historii i postaciach Final Fantasy bez wspomnienia o jego wyprawach do gatunku MMO, które wygenerowały niektóre z najdłuższych i najbardziej złożonych historii w serii.

Final Fantasy XIWydana na PC i konsole na początku XXI wieku, gra Vana'diel zapoczątkowała w serii przejście na stały świat. Zbudowała uniwersum Vana'diel, w którym współpraca była praktycznie niezbędna do rozwoju. Dzięki licznym dodatkom – Rise of the Zilart, Chains of Promathia, Treasures of Aht Urhgan, Wings of the Goddess i Seekers of Adoulin – stworzyła bogatą opowieść. solidna mitologia, rozbudowane rajdy i długie wątki fabularneWielu weteranów wspomina to jako trudne, ale niezapomniane przeżycie.

Jeśli jednak mówimy o doskonałości narracji w formacie MMO, tron ​​należy do Final Fantasy XIV a konkretnie jego reinkarnację jako A Realm Reborn i kolejne rozszerzenia: Heavensward, Stormblood, Shadowbringers i Endwalker. To, co zaczęło się jako katastrofa startowa W 2010 roku gra odrodziła się jako jedna z najlepiej napisanych gier MMORPG w historii. Jej wątki fabularne poruszają tematy takie jak poświęcenie, odkupienie, walka z losem i współistnienie między narodami, a wszystko to wspierane jest przez obsadę zapadających w pamięć postaci niezależnych (NPC) i spektakularną ścieżkę dźwiękową. Chociaż jej sieciowy charakter i ogromny nakład czasu mogą zniechęcić osoby szukające wyłącznie rozgrywki jednoosobowej, wielu fanów uważa ją za jedną z najlepszych. najlepsze kompletne opowieści z całej sagi.

Najnowszy etap: od eksperymentu FFXV do dorosłej odsłony FFXVI

W ostatnich latach firma Square Enix kontynuowała poszukiwania nowe sposoby opowiadania historii w uniwersum Final Fantasy, z mieszanymi wynikami.

Final Fantasy XV To jeden z najbardziej kontrowersyjnych przypadków. Jego problematyczny rozwój, zmiany kierunku i konieczność oparcia się na filmie (Kingsglaive) i animowanych odcinkach, aby w pełni zrozumieć kontekst, odbiły się na jego losach. Dla wielu graczy… Fabuła sprawia wrażenie chaotycznej i słabo wyjaśnionej.A walka jest zbyt uproszczona. Inni jednak widzą w podróży Noctisa i jego przyjaciół jeden z najbardziej ludzkich portretów przyjaźni w sadze, z bardzo silnymi momentami emocjonalnymi i złoczyńcą, Ardynem, który mógłby być jednym z najlepszych w serii, gdyby gra bazowa została bardziej zintegrowana.

Oprócz głównej gry, FFXV zaowocowało spin-offami takimi jak Opowieść Króla, bijatyka w stylu retro, która opowiada historię z przeszłości opowiedzianą przez króla Regisa swojemu synowi, i Final Fantasy XV Pocket Editionktóra kondensuje całą fabułę do uproszczonej wersji na telefony komórkowe i konsole. Obie mają pewien urok przy opowiadaniu głównych wydarzeń Eoschociaż oczywiście nie mogą konkurować na głębokości.

Ze swojej strony, Stranger of Paradise: Final Fantasy Origin Funkcjonuje jako mroczna i samoświadoma reinterpretacja pierwszego Final Fantasy. Jack Garland i jego obsesja na punkcie „chaosu” zrodziły niezliczone memy, ale pod tą warstwą kryje się genialny system walki i bardzo osobliwe podejście do mitu założycielskiego sagi, opowiadając historię złoczyńcy z FF I z tragicznej perspektywy. Scenariusz jest niekonwencjonalny, ale zyskuje na sile, gdy postrzega się go jako meta-reinterpretację klasycznych tropów.

Najbardziej decydujący zwrot jednak następuje Final Fantasy XVITymczasowo wyłączone z PS5Porzuca wszelkie ślady systemu turowego i stawia na Czysta akcja z silnym elementem filmowymZ walkami Eikonów (przywoływaczy) wyglądającymi jak żywcem wyjęte z hollywoodzkiego hitu, fabuła, inspirowana dziełami fantasy dla dorosłych w stylu Gry o tron, zgłębia ciężar władzy, wojny królestw i ucisk marginalizowanych grup. Główny bohater, Clive, jest przez wielu uważany za jednego z najlepszych w najnowszej serii. Obsada drugoplanowa i muzyka Sokena wzmacniają ten dojrzały ton, choć grze brakuje powtarzalnych zadań pobocznych i klasycznych elementów, takich jak sterowce czy prawdziwie otwarty świat.

Jeśli chodzi o gry fabularne, niektórym fanom brakuje... zmienione stany świadomości, dobrze wykorzystane elementarne słabości i głębokie zarządzanie grupąJednak jako epicka i pełna emocji opowieść FFXVI przywróciło marce część prestiżu, który straciła po latach wzlotów i upadków.

Patrząc na całą tę podróż, od początków 8-bitowych, przez internetowe epopeje, po najnowsze eksperymenty akcji, widać wyraźnie, że Final Fantasy zawsze było przede wszystkim sagą o historiach i postaciachNawet jeśli efekt końcowy nie spełnił pokładanych w nim ambicji. Są części, które lśnią rozgrywką, ale zawodzą scenariuszem, spin-offy, które rodzą się, by rozszerzyć konkretne uniwersa i ostatecznie dostarczają jednych z najbardziej emocjonujących momentów, oraz gry MMORPG, które kryją się za barierą czasu i fabułą abonamentową godną powieści. To właśnie ta różnorodność – od brutalnej wojny Type-0, przez egzystencjalną czułość FFIX, po dramatyzm FFVI – uniemożliwia znalezienie uniwersalnego rankingu gier od najgorszej do najlepszej pod względem fabuły i postaci, ale także podtrzymuje debatę wśród fanów z pokolenia na pokolenie.